การเดินทางของชีวิต...

การเดินทางของชีวิต..

มิใช่มีเพียงต้องเดินหน้าเสมอไป

บางครั้งเราก็อาจต้องถอยหลังบ้าง

เพื่อจะก้าวเดินไปข้างหน้าได้ยาวไกลขึ้น

เป็นการถอยเพื่อจะก้าวต่อ

มิใช่ถอยเพื่อจะท้อหรือทอดวาง

เพราะบางครั้งการขืนดึงดันที่จะก้าวต่อ...

ทั้งที่รู้ว่าอาจเกิดอันตรายจะมีประโยชน์อันใด

การจะก้าวข้ามฝั่ง “สายน้ำชีวิต” ยามที่ไม่มีสะพานให้ก้าวข้าม

บางครั้งเราอาจต้องยอมเดินย้อนถอยกลับไป

เพื่อหาวิธีข้ามสู่อีกฟากฝั่งโดยใช้ “สะพานใจ”

เช่นเดียวกับยามที่เจอะเจอปัญหา

ลองถอยห่างออกแล้วมองเข้าไป... 

ว่าเราจะหาทางออกต่อได้อย่างไร ?.. 

เพราะถ้าเราจมอยู่กับปัญหาหนทางก็อาจจะยิ่งมืดมน

การถอยหรือหลบเลี่ยงมิใช่ว่าเป็นการแพ้หรือล้มเหลว

แต่คือท่วงทำนองของการดำเนินชีวิต...

ถ้าบางครั้งจำเป็นต้องหยุดนิ่งบ้าง...

ก็คงไม่ใช่เรื่องต้องทุกข์ร้อนหรือผิดอันใด

หยุดนิ่งเพื่อไตร่ตรองและก้าวต่อ

คงดีกว่าขืนดึงดันจนเหยียบ “กับดักของชีวิต”

ที่บางครั้งอาจทำให้เราเดินต่อได้ยากยิ่งกว่า

ก้าวที่เดินไป...จุดที่ยืนอยู่...

ไม่สำคัญว่าจะยิ่งใหญ่มากหรือน้อยกว่าใครๆอื่น...

เพราะองค์ประกอบ ปัจจัย และโอกาส

ของแต่ละคนย่อมมีแตกต่างกันไป...

เพียงเราตระหนักในคุณค่าของตัวเอง

ในสิ่งที่เราทำ ในก้าวที่เราก้าว

และรู้ว่าทุกหน้าที่การงาน...

ทุกภาระความรับผิดชอบ ล้วนมีคุณค่าในตัวเอง

ก้าวอาจช้าไปบ้าง  ...

ข้างทางอาจไม่เป็นอย่างที่หวังไปทั้งหมด 

แต่อย่างน้อยเราก็ภูมิใจได้มิใช่หรือ

ที่ขณะเวลาที่ผ่านไป...

เราได้สร้างคุณค่าด้วยสองมือ ของเราเอง

ที่ความยิ่งใหญ่อยู่ที่ความทุ่มเทด้วยกายและใจ

ที่ความสำเร็จอยู่ที่เราได้ลงมือทำด้วยความตั้งใจ

เพียงอย่าหวั่นกังวลกับจังหวะที่เดิน...

ว่าจะเหมือนหรือต่างจากใคร...

เพราะชีวิตย่อมก้าวไปด้วยจังหวะของเราเอง ..มิใช่หรือ ... 

"ช่วงหนึ่งในการเดินทางของชีวิต อาจจะดูมืดมิดไร้จุดหมายไปบ้าง

ถึงจะไกลแค่ไหนกับระยะทาง ก็ไม่เคยคิดจะปล่อยวางทิ้งมันไป 

บางทีก็ต้องอยู่อย่างเหงา-เหงา บางทีก็เศร้า-เศร้า อยากจะร้องไห้ 

บางครั้งความสุขเข้ามาแล้วก็จากไป ไม่เคยเห็นมีอะไรที่แน่นอน.."

นี่แหละ..คือ "ชีวิต"

ยางลบกับดินสอ

 

มีดินสอที่เขียนอย่างไรก็ไม่มีวันหมดอยู่แท่งหนึ่ง 
มียางลบที่ลบอย่างไรก็ไม่มีวันหมดอยู่ก้อนหนึ่ง 

ฟังดูอาจตลกทุกคนอาจคิดว่าดินสอกับยางลบเป็นของคู่กันแต่ลองอ่านดูก่อนนะ 
ดินสอแท่งนั้นเป็นเพื่อนกับยางลบก้อนนั้น ทั้งคู่ไปไหนมาไหนด้วยกันทำอะไรด้วยกัน 
หน้าที่ของดินสอก็คือเขียน มันจึงเขียนทุกที่ทุกอย่างเสมอตลอดเวลาที่อยู่กับยางลบ 
หน้าที่ของยางลบก็คือลบ มันจึงลบทุกอย่างที่ดินสอเขียนทุกที่ทุกเวลา 

เวลาผ่านไปนานหลายสิบปี ทุกอย่างก็ยังดำเนินเหมือนเดิมเรื่อยมา 
จนกระทั่งดินสอเอ่ยกับยางลบว่า เรากับนายคงอยู่ด้วยกันไม่ได้แล้ว 
ยางลบจึงถามว่าทำไมล่ะ ดินสอจึงตอบกลับไปว่า 
ก็เราเขียนนายลบแล้วมันก็ไม่เหลืออะไรเลย 

ยางลบจึงเถียงว่า เราทำตามหน้าที่ของเราเราไม่ผิด 

ทั้งคู่จึงแยกทางกัน 
ดินสอพอแยกทางกับยางลบมันก็ดีใจที่สามารถเขียนอะไรได้ตามใจมัน 
แต่พอเวลาผ่านไปมันเริ่มเขียนผิดข้อความที่สวยๆที่มันเคยเขียนได้ก็สกปรก 
มีแต่ รอยขีดทิ้งเต็มไปหมด มันคิดถึงยางลบจับใจ 

ฝ่ายยางลบพอแยกทางกับดินสอมันก็ดีใจที่ตัวมันไม่ต้องเปื้อนอีกต่อไป 
พอเวลาผ่านไป มันกลับใช้ชีวิตอย่างไร้ค่าเพราะไม่มีอะไรให้ลบ 
มันคิดถึงดินสอจับใจ 


ทั้งคู่จึง กลับมาอยู่ด้วยกันใหม่ 
คราวนี้ดินสอเขียนน้อยลงเขียนแต่สิ่งที่ดี 
ส่วนยางลบก็ลบเฉพาะที่ดินสอเขียนผิด เท่านั้น 

ถ้าเปรียบการเขียนเป็นการจำดินสอ ในตอนแรกก็จำทุกเรื่องทั้งดีและไม่ดี 
แต่พอเปลี่ยนไป มันก็หัดเลือกจำแต่สิ่งดีๆเท่านั้น 
ส่วนการลบเปรียบเหมือนการลืม ยางลบในตอนแรกก็ลืมทุกอย่างทั้งดีและไม่ดี 

แต่ทุกครั้งที่ลืมเรื่องไม่ดีตัวมันก็จะสกปรกแต่ตอนหลังมันเลือกลืมแต่เรื่องไม่ดี 
หรือ คือการให้อภัยนั่นเอง 


ฉะนั้น 
การเปรียบการเดินทางของทั้งคู่ดุจมิตรภาพ 
คือ การจำแต่สิ่งดีๆ และลืมในสิ่งที่อาจผิดพลาดบ้าง 
ขอให้ทุกคนเป็นอย่างดินสอกับอย่างลบตอนหลังนะ